Achmed Laghlide

‘Uiteindelijk had ik helemaal niks’

Achmed is geboren in Roermond en opgegroeid in Swalmen. Limburg is zijn thuis. Hij werkt bijna zijn hele volwassen leven en is gewend om zijn eigen boontjes te doppen. Tot zijn leven een andere wending neemt dan hij voor ogen heeft. Een kans om in België opnieuw te beginnen lijkt precies op het juiste moment te komen.

Maar weer loopt het anders. Wanneer Achmed terugkeert naar Limburg, heeft hij geen eigen plek meer. Hij trekt in bij zijn moeder en probeert vanuit daar opnieuw richting te vinden. Want een dak boven je hoofd - merkt hij - is nog niet hetzelfde als een thuis. “Ik wil gewoon mijn eigen plekje.”

Een leven dat uit elkaar viel

Jaren geleden was ik getrouwd. Ze kwam uit Marokko en we waren zeven jaar samen. Ik was echt verliefd, maar samenleven bleek moeilijk. We verschilden van elkaar en uiteindelijk ging zij terug naar Marokko. Hoewel we goed uit elkaar gingen, deed het veel met me. Mentaal zat ik niet goed in mijn vel. Ik ging meer drinken en blowen om mijn hoofd rustiger te krijgen. Niet dat ik nergens meer toe in staat was – ik bleef werken – maar die bagage droeg ik wel met me mee.

Ook financieel ging het mis; ik kon gewoon niet goed met geld omgaan. Na mijn scheiding had ik daardoor op een gegeven moment ongeveer 30.000 euro schuld. Met hulp van een bewindvoerder heb ik dat uiteindelijk helemaal afbetaald. Ik wist dus dat ik mezelf weer omhoog kon werken.

Toen kwam België.

In Antwerpen voelde ik me de man van de wereld

Ik kreeg de kans om bij een koeriersdienst in Antwerpen te gaan werken. Ik zat op dat moment niet lekker in mijn leven en dacht: dit is mijn kans. Ik laat alles achter en bouw daar iets nieuws op. Mijn kamer in Nederland gaf ik op en ik ging in Ekeren wonen bij een vriendin van mijn zusje. Het idee was dat ik daar tijdelijk zou blijven, zou werken en daarna mijn eigen appartement zou zoeken. Ik vond het geweldig.

Als ik ’s avonds door de straten liep, voelde ik me de man van de wereld. Niemand kende mij. Die anonimiteit vond ik heerlijk. Ik liep met de hond door de buurt en keek ondertussen om me heen: daar zit de winkel, daar de frituur, daar de barbershop. In mijn hoofd was ik mijn nieuwe leven al aan het opbouwen.

Natuurlijk was het wennen om bij iemand anders in huis te wonen. Als je geen eigen plek hebt, gedraag je je toch anders. Ik lette op mijn spullen, ruimde mijn afwas meteen op en zorgde dat ik geen rommel achterliet. Maar je loopt toch op eieren Je bent ergens welkom, maar het is niet van jou. Toch overheerste toen vooral de euforie. Ik dacht echt: dit gaat lukken. Hier blijf ik.

Drie maanden werken, geen loon

Ik werkte keihard. Soms maakte ik dagen van twaalf uur. In drie maanden tijd had ik bijna geen vrije dagen. Alleen kwam mijn salaris niet. Mijn moeder en zussen hielden me in die periode overeind. Ik vond dat moeilijk, want ik was naar België gegaan om zelfstandig te worden, niet om afhankelijk te zijn van mijn familie.

Toen stortte het bedrijf in. De eigenaar verdween met al het geld en het personeel bleef achter zonder salaris. Uiteindelijk had ik nog ruim 6.000 euro tegoed; geld dat ik nooit meer heb gezien. Mijn toekomst in België was weg. En daar stond ik dan…

Geen eigen plek hebben vreet aan je

Ik kwam Nederland weer binnen met mijn sporttassen en stapte zo terug in de wereld waar ik juist uit had willen ontsnappen. Alle stress was er weer. Alleen was de situatie nu nog ingewikkelder dan voor ik vertrok. Ik had geen woning. Geen werk. Geen geld.

Gelukkig liet mijn moeder me binnen. Daar ben ik haar nog steeds dankbaar voor. Maar een dak boven je hoofd hebben, betekent nog niet automatisch dat je een thuis hebt. Mijn hoofd zat bovendien ergens anders. Ik kon alleen maar denken aan mijn achterstallige loon. Dat geld voelde als de sleutel waarmee ik mijn leven weer kon openen. Als ik dat kreeg, kon ik verder. Dus belde en appte ik. Steeds opnieuw. Hoe zit het met mijn loon? Wanneer word ik betaald? Ik had gewerkt. Ik had gedaan wat er van mij gevraagd werd. Waarom kon ik dan niet gewoon verder met mijn leven?

Als je bij iemand anders woont, voel je je afhankelijk. Ook als het je eigen moeder is. Je kunt niet helemaal leven zoals je dat zelf wilt. Je bent volwassen, maar je hebt geen eigen plek om naartoe te gaan. Dat doet iets met hoe je naar jezelf kijkt. Ik wilde ook niet zomaar ergens op een kamer terechtkomen. Ik heb in mijn leven lang genoeg op kamers gewoond: ik ben vierenveertig, ik ben geen zestien of vijfentwintig meer. Ik wil gewoon iets van mezelf. Ondertussen moest ik mijn hele leven administratief opnieuw opbouwen; ik had mezelf immers uit Nederland laten schrijven...

Zo blij met een beetje hulp

Toen kwam Koen in beeld, mijn begeleider vanuit Moveoo.

Met hem begon er iets te veranderen. Niet omdat ineens alle problemen opgelost waren, maar omdat er richting kwam. Stap voor stap. Dit gaan we eerst doen. Daarna dat. Voor mij was dat ontzettend belangrijk. Ik heb ADHD en zonder richting gaat alles tegelijk door mijn hoofd. Koen hielp me om de weg in kleinere stukken te hakken en langzaam kreeg ik weer het gevoel dat ik ergens naartoe werkte.

Tegelijkertijd speelde mijn gezondheid. Ik had lange tijd ernstige hoofdpijn en voelde dat er iets niet goed zat, maar ik durfde nauwelijks naar een dokter. Dus stelde ik het uit. Ook dat hoort bij die periode van thuisloosheid. Als je bezig bent met waar je moet wonen, hoe je je rekeningen betaalt en hoe je überhaupt verder moet, schuiven andere dingen naar de achtergrond. Zelfs je gezondheid. Koen bleef aandringen en uiteindelijk ben ik wel gegaan. Gelukkig bleek het weefsel dat onderzocht werd goedaardig en door de hulp van Koen kon ik me vooral op mijn herstel richten.

Nu kijk ik vooruit. Ik solliciteer en hoop snel weer aan het werk te kunnen. Ik mis het gewone leven; hard werken, thuiskomen, douchen, beetje tv kijken, klaar. Dan ben ik weer een normale inwoner in plaats van een dakloze, thuisloze. Dat is gewoon niet prettig. Dat is niet gezond.

Via het woontraject hoop ik uiteindelijk een woning te krijgen. Het hoeft allemaal niet groot of luxe te zijn. Ik wil gewoon weer weten: dit is van mij. Hier bepaal ik zelf waar mijn was ligt en of ik een glas op tafel laat staan. Hier kom ik thuis.