Bram (38) uit Meterik plakt liever geen label op zichzelf. Niet omdat hij een kant van zichzelf ontkent, maar omdat hij zich niet wil laten vastzetten door een woord. Hij weet hoe het is om anders te denken, meer op te pikken, sneller verbanden te zien en tegelijkertijd vast te lopen op dingen die voor anderen vanzelfsprekend zijn. Dat spanningsveld loopt als een rode draad door zijn leven.
Als je mij vraagt waar mijn verhaal begint, dan voelt het alsof het al voor mijn geboorte begon. Bij de opvoeding van mijn ouders. In hoe zij naar zichzelf en de wereld keken en wat daarvan, zonder dat dat bewust gebeurde, bij mij terecht is gekomen.
Bij mijn geboorte ben ik meteen gescheiden van mijn moeder. Dat heb ik niet bewust meegemaakt, maar later ben ik gaan begrijpen dat zoiets invloed kan hebben. Alsof er al vroeg iets wordt losgemaakt. Als ik terugkijk, herken ik dat gevoel van verlatingsangst. Het zoeken naar verbinding, naar bevestiging dat ik er mag zijn.
Thuis ging het vaak over anderen. Over hoe het bij anderen beter was of mooier of succesvoller. Niemand zei letterlijk dat ik niet goed genoeg was, maar zo ben ik het wel gaan voelen.
Op de basisschool begon dat zich echt te laten zien. Ik was nieuwsgierig, pikte dingen snel op, maar verveelde me ook snel. Ik stelde vragen waar niet altijd een antwoord op was. Daardoor kreeg ik, denk ik, indirect de boodschap dat ik lastig was.
Van buiten leek het goed te gaan, want mijn resultaten waren prima. Maar vanbinnen voelde ik steeds vaker dat ik niet helemaal paste. Ik wist ook niet hoe ik om hulp moest vragen, dus ging ik op een andere manier aandacht zoeken. Kattenkwaad. Niet opletten. De les verstoren. Als ik daar nu op terugkijk, zie ik vooral een kind dat iets nodig had en niet wist hoe hij dat moest zeggen.
Op de middelbare school werd dat sterker. Ik begon op het gymnasium, maar voelde me daar niet thuis. Daarna ging ik naar een school in mijn dorp en ook daar kwam ik niet echt goed binnen. Ik ging leraren uitdagen, stoer doen, grenzen opzoeken. Maar diep vanbinnen was ik vooral onzeker.
Ik was erg gevoelig voor sfeer en voor wat anderen misschien van me dachten. Mijn voelsprieten stonden altijd aan en ik was continu aan het checken: zeg ik niks verkeerds, val ik niet door de mand? Dat zorgde voor een constante spanning die ik met niemand deelde.
Na de middelbare school ging ik economie studeren in Tilburg. Niet omdat ik wist dat het bij me paste, maar omdat ik dacht dat het zo hoorde. Ik dacht dat je daar later geld mee kon verdienen en ook omdat ik twee vrienden achterna ging.
Maar al snel merkte ik: dit is het niet. In die periode kwam ik in aanraking met poker. Eerst voor de lol met vrienden, later werd dat serieuzer. In het begin voelde het als vrijheid. Ik kon m’n eigen tijd bepalen én geld verdienen. Er zat iets in van wiskunde, logica en psychologie. Dat sprak me aan.
Maar langzaam veranderde het. Poker werd een vlucht, een manier om niet te hoeven voelen en om niet te hoeven kijken naar angst, onzekerheid en schaamte. Uiteindelijk verloren de bedragen hun betekenis en werden het gewoon cijfers op een scherm. Zo leidde ik een dubbel leven, want aan de ene kant voetbalde ik in het eertse en leek alles normaal, aan de andere kant zat ik soms dagenlang opgesloten op mijn kamer. Pokersessies van meer dan vierentwintig uur. Er waren momenten dat ik nauwelijks at, omdat er geen geld was en ik koste wat kost wilde verbergen wat er aan de hand was. Van buiten leek er misschien weinig aan de hand. Van binnen liep alles vast.
In die jaren ben ik vaker in aanraking gekomen met hulpverlening, vooral vanwege angst- en paniekklachten en later ook door mijn verslaving. Maar ik speelde nooit echt open kaart. Niet naar anderen en ook niet naar mezelf. Zover was ik nog niet.
Pas toen ik echt veel kwijtraakte, kon ik niet meer om mezelf heen. Mijn relatie liep stuk. Ik had opeens geen huis meer en stond voor mijn gevoel met mijn rug tegen de muur. En ergens daar gebeurde iets belangrijks: de schaamte viel weg. Of misschien accepteerde ik haar. Er ontstond ruimte waardoor ik kon gaan kijken waarom ik steeds in dezelfde patronen terugviel. Maar nog was het niet klaar.
Een belangrijk moment was 9 maanden later toen ik anderen om geld vroeg en dat ook in no time verbraste. Dat had ik nog niet eerder gedaan. Toen besloot ik dat het klaar was en ben ik de kliniek binnengelopen. Niet omdat ik sterk was, maar omdat ik voelde dat het me alleen niet meer lukte en hulp nodig had.
Een paar maanden later net na nieuwjaar volgde een opname. Maar met kerst was ik ook blij dat ik ergens anders kon eten (wildplukken deed ik toen nog niet) en tot aan de dag voor de opname viel ik nog steeds terug.
Uiteindelijk kwam ik in Portugal terecht voor behandeling en daar ging ik voor het eerst het proces echt aan. Wat ik daar vooral geleerd heb, is dat ik op mijn gevoel mag vertrouwen.
Dat klinkt misschien groot, maar voor mij is het iets kwetsbaars. Iets wat ik langzaam heb moeten ontdekken. Tijdens de behandeling voelde ik vaak dat de standaard aanpak niet bij me paste. Ik ben ook tegen adviezen ingegaan. Niet uit koppigheid, maar omdat ik voelde: dit werkt gewoon niet voor mij. Voor mij werkt het beter om te ervaren, om fouten te maken en daar eerlijk over te zijn. Ik had juist het gevoel dat ik moest oefenen in het echte leven. Dat ik situaties moest opzoeken die spannend waren en dat ik mocht vallen en daarna weer opstaan.
Ik heb altijd geprobeerd alles onder controle te houden. Maar juist het loslaten daarvan heeft me het meeste gebracht. Ik zeg weleens: ik heb gegokt en gewonnen door alles te verliezen. Want pas toen ik alles kwijt was, vond ik mezelf terug.
Ik heb lang met dichte kaarten gespeeld. Dingen verborgen gehouden. Mezelf verstopt. Nu probeer ik open kaart te spelen. Dat betekent niet dat alles makkelijk is. Ik loop nog steeds tegen dingen aan. Ik worstel nog steeds met hoe ik me verhoud tot de wereld en hoe die wereld werkt. Maar het voelt anders. Lichter. Ik merk dat openheid voor mij bijna een voorwaarde is geworden. Als ik dingen binnenhoud, trek ik me terug. Dan wordt het donker. Door te delen, blijf ik in beweging.
Op dit moment woon ik weer bij mijn ouders. Daar ben ik dankbaar voor, al is het ook uit noodzaak. Financieel is het niet makkelijk. Er zijn schulden, en ik ben nog zoekende naar hoe ik mijn leven wil vormgeven. Ik werk als boomverzorger en daarnaast één dag per week op een plek waar jongeren komen die zijn uitgevallen in het reguliere onderwijs. Jongeren die vaak vastgelopen zijn en die veel over zichzelf hebben gehoord, maar die hun plek nog zoeken. Hopelijk kan ik daar door mijn zoektocht en ervaringen wat aan bijdragen. Ik werk daar buiten, met vuur, met hout, in de natuur.
In de natuur kan ik minder wegvluchten. Daar werkt het niet om dingen te verbergen. Een vuur brandt of brandt niet. Hout geeft mee of het breekt. Ik merk dat dat mij helpt om eerlijk te blijven. Minder in mijn hoofd, meer in het doen. Soms zonder woorden. Gewoon samen buiten zijn, iets maken, iets opbouwen. En dan gebeurt er vaak meer dan wanneer je alles probeert uit te leggen.
Hoofd, hart en handen. Dat past bij mij.
Ik leef ergens tussen twee werelden. Aan de ene kant houd ik van eenvoud, van stilte, gewoon zijn. Aan de andere kant ben ik gefascineerd door complexiteit. Door grote levensvragen, door de kosmos, door dat wat niet meetbaar is en toch echt bestaat. Soms voelt dat als een tegenstelling, maar misschien is het juist wie ik ben. Ik ben nog steeds zoekende en eerlijk gezegd hoop ik dat dat ook zo blijft. Want zolang ik zoek, blijf ik nieuwsgierig. En die nieuwsgierigheid en verwondering is essentieel voor mij.
Als ik iets heb geleerd, dan is het dit: houd je verhaal niet voor jezelf. Door te delen, merk je dat je niet alleen bent. Dat wat jij voelt of denkt is vaak herkenbaar voor anderen en dat kan enorm helpen. En soms brengt het je op plekken of bij mensen die je van tevoren nooit had kunnen bedenken. Dus misschien is dat wat ik wil meegeven: blijf nieuwsgierig. En durf te delen. Ook als het nog niet af is. En eerlijk gezegd. Daar heb ik zelf ook nog genoeg in te leren.
Wat ik ook heb moeten leren, is vergeving. Naar mezelf, maar ook naar anderen.
Ik deed wat ik kon, met wat ik toen wist. En dat geldt eigenlijk ook voor de mensen om mij heen. Niemand was erop uit om mij te schaden. Er werd gehandeld vanuit goede bedoelingen, alleen sloot dat niet altijd aan bij wat ik nodig had.
Door dat te zien, werd het zachter. En kwam er ruimte om verder te gaan.
Wij maken gebruik van cookies.
Limburg Openhartig is een initiatief van 14 gemeenten in Noord- en Midden Limburg. De campagne is gericht op het creëren van gelijkwaardig contact tussen mensen met en mensen zonder psychische kwetsbaarheid én geeft daarbij praktische handvatten. Daarmee draagt Limburg Openhartig bij aan wederzijds begrip en een Limburg waarin iedereen mag meedoen.
© 2026 Openhartig Limburg
|
Privacy|
Cookie-instellingen |Design and creation by Studio Zondag x Appart
